En in zijn glimlach zie ik het verre land waar hij vandaan komt.

Wij spreken niet, we kijken maar. Hij probeert het wel, maar het lukt toch niet. We spreken andere talen. Woorden die hetzelfde betekenen, uitdrukkingen die dezelfde gevoelens tonen, en toch lukt het niet. Het hoeft ook niet, ik spreek toch niet zo graag.
Hij vraagt naar mijn naam, maar hij kan het niet uitspreken. Na een tijdje houdt hij op met proberen, het is goed zo. Ik glimlach en knik, het doet er niet toe.
Ik vraag hoe het met hem is; “goed, maar koud”. En hij glimlacht weer, onschuldig. Wilt hij wat van me? Nee, maar hij moet wel. Hij is hier te gast, hij moet onderdanig doen. Je hoeft niet zo te zijn. ik zeg het niet hardop, dat hoeft niet. Hij begrijpt het niet.
Maar het is inderdaad koud.
Ik pak zijn handen en wrijf het warm, beide geconcentreerd op de warmte. Mijn handen zijn ook koud, maar het helpt toch. Hij is dankbaar, zijn donkere ogen stralen. Zijn nachten in Afrika ook zo donker? Ik kan het niet vragen. Er is veel wat ik zou vragen, maar ik doe het niet. Ik spreek namelijk niet veel, en hij verstaat niet veel.
Hij draait zich om, en ik steek een dropje in mijn mond. Zie ik je snel? Ik hoop van wel. Ik zeg het niet, ik kauw stilletjes op mijn drop. Zoals belooft.
Draai je je nog om? Nee, je moet gaan. Maar je handen zijn wel warm, daarvoor heb je geen woorden nodig.








tanslation for jitter actually, and for other non-dutchie n00bs =p







And in his smile I can see the faraway country he comes from.
We don’t speak, we just look. He tries, but it won’t work. We speak different languages. Words that mean the same, expressions that show the same feelings, and it still won’t work. It doesn’t have to, I don’t like to talk much.
He asks for my name, but he can’t pronounce it. After a while he gives up trying, it’s ok this way.
I smile and I nod, it doesn’t matter.
I ask how he’s doing; “good, but cold”. And he smiles again, humble. Does he want something from me? No, but he has to. He’s a guest here, and he has to be humble. You don’t have to be like this.  I don’t say it out loud, it doesn’t have to. He doesn’t understand.
It’s indeed cold.
I pick up his hands and rubt hem warm, both are concentrated on the warmth. My hands are cold to, but it still helps. He is thankful, his dark eyes glow. Are nights in afrika as dark as this? I can’t ask it. There’s a lot I would like to ask, but I won’t. I don’t speak much after all, and he doesn’t understand.
He turns around, and I put some liquorice in my mouth. Will I see you soon? I hope so. I don’t say it, I chew silently on my liquorice. As promised.
Will you turn back to me? No, you have to go. But your hands are still warm now, you don’t need words for that.